De huurder zit muurvast

 

Over huren en huizengekte

Journaliste Lisanne van Sadelhoff (28) woont in een huurhuis in Utrecht, de mooiste stad van Nederland (vindt ze zelf). Ze deelt een badkamer met 3 studenten (minpuntje) maar heeft wel een mega-tuin met zon voor zichzelf alleen. Oh, en ze droomt van een koophuis. Ooit.

De huurder zit muurvast. Terwijl ik onderuitgezakt op de bank in mijn huurhuis mijn bakje yoghurt eet, wrijft de presentator van het Journaal het er nog even in. Hij zegt ook niet gewoon ‘muurvast’, maar ‘múúrvást’. 
Wat een rótwóórd. Zo’n woord dat laat zien dat je geen kant op kunt. In mijn hoofd zag ik een heel Randstedelijk yuppen-leger uit volle macht duwen en duwen tegen die verdomde hardnekkige muur. Maar bewegen? Ho maar! 
En dat terwijl die yuppen allemaal hetzelfde willen: een huis in de Randstad met tuin (op het zuiden), met minimaal 3 kamers (maar 4 zou fijner zijn) voor de te produceren kinderen. En laten we een ruime keuken niet vergeten en glas in lood (!) en de wijk moet wel groen zijn en minstens 4 mega-hippe koffiebarretjes tellen. En had ik al gezegd tuin op het zuiden? 
Zo willen wij dat. 
Maar zo gaan we het nooit krijgen. 

Kan ik, een single zzp’er, ooit een huis kopen in Utrecht?

Zenuwachtig


Die prijzengekte op de oververhitte huizenmarkt maakt me stikzenuwachtig zodra ik door een populaire wijk in Utrecht fiets en ‘te koop-bordjes’ zie voor jaren 30 woningen. Omdat ik er een wil. En omdat ik weet dat het ondoenlijk is. En omdat ik dondersgoed wéét dat ik – een zeer hebberig persoon – het nooit kan verkroppen met 20 man kwijlend naar een peperduur paleis te kijken dat ik nooit in mijn bezit zal hebben. 
Dus probeer ik mezelf voor te houden dat ik nog prima woon in mijn studentikoze huurhuis. Bovendien: glas in lood is duur en breekbaar en ik ben een lompe koe, dus dat gaat tóch niet samen. 
Maar de waarheid is dat ik me er soms best druk om maak. Kan ik, een single zzp’er, ooit een huis kopen in Utrecht? Of ben ik straks gedoemd om te vertrekken naar Leidsche Rijn – in mijn ogen een zielloze Vinex-wijk die nooit zal kunnen tippen aan De Echte Stad. En kan ik dáár überhaupt een huis kopen, of wordt het straks – de horror! – een rijtjeshuis in een dorp op een halfuur rijden van Utrecht vandaan?

Ik moet ook zeggen: de voorbeelden in mijn Randstedelijke inner circle zijn ook niet echt wat je noemt hoopgevend. Welgeteld één iemand in mijn omgeving heeft een koophuis (met glas-in-lood). Mijn nicht heeft met haar vriend een prachthuis in een prachtwijk in Utrecht, 10 minuutjes fietsen vanaf het centrum. Met een boel oprechte oh’s en ah’s bewonderde ik laatst haar woonkamer. 
Ze zag het wel een beetje, dat ik een tikkeltje jaloers was. En toen zei ze iets liefs: ‘Weet je, jij kunt nog alle kanten op. Jij kunt zo je huurhuis opzeggen en dezelfde maand naar een andere stad of ander land vertrekken. Jij kunt wachten tot de huizenmarkt beter wordt, of naar een ander prachthuurhuis verhuizen.’ 
En ineens zag ik het. Mijn nicht had gelijk. Een huizenkoper zit muurvast, niet ik.